Και οι δύο επιλογές μπορούν να οδηγήσουν σε ένα εξαιρετικό αισθητικά αποτέλεσμα. Παρόλα αυτά, στις ολοκεραμικές αποκαταστάσεις η απουσία του μεταλλικού σκελετού που μπορεί ελαφρά να φεγγίζει κάτω από την πορσελάνη και να «εμποδίζει» τη διάχυση του φωτός από τη «διαφανή» πορσελάνη προσδίδουν σ’ αυτές μια αισθητική υπεροχή. Από την άλλη όμως, στις ολοκεραμικές, επειδή δεν υπάρχει ο μεταλλικός σκελετός, η πορσελάνη είναι πιο παχιά και «ανυποστήρικτη», με αποτέλεσμα να κινδυνεύει περισσότερο από μικροσπασίματα.

Συνεπώς, ένας γενικός κανόνας που χρησιμοποιείται είναι να κατασκευάζονται ολοκεραμικές στα μπροστινά δόντια όπου η αισθητική είναι πολύ σημαντική και στα πίσω δόντια να τοποθετούνται μεταλλοκεραμικές όπου η αντοχή είναι πιο σημαντική.

Πάντως, με την εξέλιξη στην αντοχή και την αισθητική τόσο των μεταλλοκεραμικών όσο και των ολοκεραμικών κατασκευών, ο παραπάνω κανόνας δεν ακολουθείται πλέον με τόση αυστηρότητα. Συνήθως, είναι η διαφορά του κόστους που παίζει μεγαλύτερο ρόλο στην τελική επιλογή του ασθενή.