Τρεις είναι οι κύριοι λόγοι που μπορεί να προκαλέσουν χαλάρωση της οδοντοστοιχίας:

Τα άγκιστρα της μερικής οδοντοστοιχίας από τη μεγάλη χρήση, βάζοντας και βγάζοντας την οδοντοστοιχία από το στόμα, μπορεί να χαλαρώσουν και να μην εφαρμόζουν καλά στα δόντια που συγκρατούν την οδοντοστοιχία. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ο οδοντίατρος μπορεί να σφίξει τα άγκιστρα, για να εφαρμόσουν καλύτερα.

  • Με την πάροδο του χρόνου, περιοχές της γνάθου που δεν έχουν δόντια ατροφούν λόγω φυσιολογικής διαδικασίας της απορρόφησης του οστού. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η μορφολογία των ούλων κάτω από την οδοντοστοιχία να αλλάξει, με αποτέλεσμα να μην εφαρμόζει αυτή ερμητικά στα ούλα. Έτσι, η οδοντοστοιχία δεν «βεντουζάρει» σωστά στους μαλακούς ιστούς, με αποτέλεσμα να μειώνεται η συγκράτησή της. Για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα, μπορεί να χρησιμοποιηθούν ειδικές κόλλες για οδοντοστοιχίες (πχ Correga, Fixadent) οι οποίες κολλάνε την οδοντοστοιχία με τους μαλακούς ιστούς (ούλα).

  • Αυτή η λύση, βέβαια, αν και πολύ κοινή, δεν επιλύει την ουσία του προβλήματος. Πιο σωστό είναι να κατασκευαστεί μια καινούρια οδοντοστοιχία που θα εφαρμόζει σωστά, σύμφωνα με την καινούρια ανατομία της περιοχής. Εναλλακτικά, μπορεί ο οδοντίατρος να συμπληρώσει πάνω στην παλιά οδοντοστοιχία ακρυλικό, για να γεμίσει ο κενός χώρος που προκλήθηκε από την απορρόφηση της γνάθου και να εφαρμόσει και πάλι ερμητικά η οδοντοστοιχία στην καινούρια ανατομία της γνάθου. Η διαδικασία αυτή ονομάζεται αναγόμωση.

  • Μπορεί η γνάθος να έχει απορροφηθεί τόσο πολύ, ώστε η επιφάνεια των ούλων να μην επαρκεί για τη συγκράτηση της οδοντοστοιχίας. Σ’ αυτήν την περίπτωση, η μόνη λύση είναι να αυξήσουμε τη συγκράτησή της οδοντοστοιχίας με τη βοήθεια εμφυτευμάτων.